Helena Norowicz przyszła na świat w 1934 roku w Chiłowszczyźnie, na terenach obecnej Białorusi, które wtedy należały do Polski.
Miała 5 lat, kiedy wybuchła wojna 1939 roku i jej rodzina mieszkała wtedy na dzisiejszej Białorusi.
- Babcia Józefa tkała na krośnie bardzo ładne rzeczy. Ona hodowała króliki, a potem robiła nam takie ciepłe i milutkie w dotyku czapki. Reszta rodzina mieszkała w promilu około 20 kilometrów, więc byliśmy blisko siebie. Nie pamiętam za bardzo wojny, bo byliśmy poza frontem. Pamiętam jeszcze dziadka od strony ojca, który był sam, ale z moją babcią nie lubił się za bardzo. Omijali się nawzajem, ale my jako dzieci go lubiliśmy. Mogliśmy z nim robić różne żarty.
W 1945 wyjechała z rodzicami do Koszalina ze starszymi siostrami: Weronikę i Ludwikę oraz młodszymi: Leokadię i Teresę. Babcia Józefa z jedną z córek ruszyły w inne rejony Pomorza. Jedni zostali w Słupsku, inni w Szczecinie. Takie były kierunki przesiedleń mieszkańców ze Wschodu na tereny, które kiedyś należały do Niemiec.
Miała z 10 lat, kiedy poszła z rodzicami do cyrku. Była zafascynowana akrobacjami.
- Mieliśmy mały ogródek i zaczęłam próbować, a to mostek, a to szpagat. Łatwo mi szło. Kiedyś moja nauczycielka francuskiego była na pokazie gimnastycznym, a potem już na lekcji zadała mi jakieś pytanie i podsumowała: „Norowicz, inteligencję to ty masz w nogach” (śmiech). Pamiętam zabawną historię – robiłam szpagat i przemknęła mi myśl: Ciekawe, czy zrobię, jak będę miała 66 lat. Moja babcia miała właśnie tyle i wydawała mi się bardzo stara. Dochodziłam już do siedemdziesiątki, kiedy odeszłam z teatru na emeryturę. I któregoś dnia postanowiłam sprawdzić, jak to jest z tym szpagatem. Trochę mi brakowało. Zawzięłam się i po dwóch miesiącach już robiłam bez problemu. Dziś też mi się udaje. Nawet wysiedzę w szpagacie kilka minut – opowiadała w jednym z wywiadów.
W 1958 ukończyła studia w PWST w Łodzi na deskach teatralnych zadebiutowała w 1959 roku. Była związana z Teatrem Klasycznym w Warszawie i Teatrem Studio w Warszawie. Z kolei przygodę ze szklanym ekranem rozpoczęła od udziału w spektaklach telewizyjnych i serialach. Zagrała m.in. w „Poślizgu”, „Czy jest tu panna na wydaniu”, „Dekalogu IV”, „Na Wspólnej”, „Barwach szczęścia” i „Bożym Ciele”. Zrobiła też karierę jako modelka, kiedy już dawno skończyła 80 lat.
Spisał Mateusz Mazur
